Friday, November 9, 2018

හැන්දෑව නොහොත් නුඹ...

මුදා හළ රැස් කළඹ
දියව යන වෙරළතක,
දාහයක් කරදියක ගිලී යයි..
පඬු පොඟා ලූ සළුව
උරහිසක පළඳාන,
ඉරක් තේජස හළා
ක්ශිතිජයක ගිලෙන්නට නියමිතයි...

නහර බහණින්
එතුණු මස් ගොබ
යළි යළිත් රිදුම් කයි- ඇදුම් දෙයි..
සංතාප සැත් තුඩක්
හදවතේ මුදු තැනක්
ලියාලයි- යළි යළිත් ලියාලයි...

නිවී ගිය ස්වරයක්ව
නිවී ගිය දසුනක්ව
නිවී ගිය ගැඟුමක්ව..

හැන්දෑව...
ඉ සි යු ම් ව
ගලා එයි...

හැන්දෑව හා මුසුව
සන්තානයේ තැනෙක,
චන්ද්‍ර බිම්බය ලෙසට
මා නිවාලනු පිණිස,
මෝදුවෙයි
නුඹ සෙමෙන් මෝදුවෙයි...

                                                         -මුදිත්-
                                                2018.11.09

ඒ අතීතයෙ හැඩතල..

හැන්දෑව අතරින් පියමැන
සංතාප වළා පෙළකින්
මිදී ආවද ප්‍රේමිය,
එ'තරම් ම මෘදු ළයකින්
ඒ තරම් බර සුසුමින්
වෙළී පැටළී ගියේ කෙළෙසද
සංසාරගත ප්‍රේමය...?

පුරාතන මතක පොදි ලඹ දෙන
හන්තාන මුදුනින් නැගී,
ඉපැරණි ම බිම මත ලියැවුණ..
හාදු වංගුව පතුළට
මුදා අත් හළ කවියක,
රහසින් බිඳි බිඳී යනු ඇති
ජීවිතෙන් ගිලිහුණු එළිවැට...

ලියවැල ලිහී ඉහිරුණු බිම
මතක මල් පෙති ඉහී
සුළඟක ගසා ගෙන ගිය ඉම..
යොදුන් ගණනක් දුර
නාඳුනන සයුරක
ගිලී මියැදී යන්නැති
මහවැලිය ගෙන ගිය පෙම...

                                         -මුදිත්-
                                2018.10.30

Wednesday, September 19, 2018

වැඩිය හොඳ කොහොමද..?

මට, වැඩිය හොඳ කොහොමද..? 
                                                 -ඇය-

සාරියක් - ඔසරියක්..?
ගවුමක්..??
කලිසමක්..???

විඩාබර සති මැදක
පාන්දර ඔබ පිපී
මදහස වසන්කොට
කලබලෙන් පටලවයි සාරි පොට..
උදහසේ රැළි හදයි නුඹ..
මට යි ඒ උදහස...

ඉඳහිට එන සැඳෑවක
අතරින් පතර ගිලිහුණු 
කහ මල් කිණිති සිඹ,
මල් පෙති ඉහුණු මල් ගවුමට
කටකාර වන මලයි නුඹ..
මට යි ඒ මදහස...

සති අන්ත ඉරිදාවක
නුවර මගතොට වීදි දිග
හිතුමතේ අත් පටලවන් යන,
අත් ඇඟිලි අතරේ
නිදහසයි නුඹ..
මට යි ඒ නිදහස...

සොඳුරිය..
ඉතින් මට,

සාරියක් කියන්නෙ ම උදහස..
ගවුමක් කියන්නේ මදහස..
ඩෙනිමක් කියන්නෙ ම නිදහස...

නුඹට...?

                                                   -මුදිත්-
                                          2018.09.18

Tuesday, September 4, 2018

සුරත බැඳි මුතු දෙපොට...

හිත තබා නික්මුණෙන් මතකයක හැඩහුරුව
සිහින ඉවකර ඇදෙන කඳුළකිය නිම නැතිව
ළය පුරා පටලැවී - අතෙහි පැටලෙනු බැරිව
කල්පයක් කල් බලා හුන් අහස, සඳ නැතිව

ගණාඳුරු සිත පුරා නොනැවතී පා නැගුව
සදාතන සිහිනයකි සොඳුරු හැඩතල මැව්ව
පුරාතන මතකයෙක බැඳුම් වරපට ලෙහුව
සරාසඳ වියැකුණිද අඳුරු කළුවට මුහුව

වළා පෙළකට නැගී සැඟවෙන්න හැකි ඔබට
ගෙවා සපැමිණි දුරද, දුරක් නොවුණිද සිතට..?
නිවාලනු නොහැකියෙන්, නැගෙන කඳුළින් ඇසට
අතෙහි පටලා තබමි කළු ගැහුණු මුතු දෙපොට

මගහැරුණු මුතු ඇටය මත නිදන් කර මතක
අත බඳිමි මුතු දෙපොට කඳුළ සඟවා ඇසක
හාදුවක් පළන්දා සියුමැලි ම කොපුලතක
පැතිර යමි දියැවෙමින් සන්තාප කළුවරක

                                                                    -මුදිත්-
                                                            2018.08.31

Tuesday, August 21, 2018

හන්තාන, නුඹ සහ මම..

සන්තාන සෝ සුසුම් උන්නාට මග රැඳී
පෙම් පාට අහස යට මල් හාදු තව වසී
නින්නාද දෙන මතක කෙඳිරුවත් බිඳි බිඳී
හන්තාන තවම අප දෙස බලා ගෙන හිඳී

                                                              -මුදිත්-
                                                     2018.08.18